Zer esan nahi du zuentzat turismo iraunkor edo
arduratsuak?
María Rubio: Gaur
egun etiketa pila entzuten dira; turismo etikoa, arduratsua, iraunkorra... Hasieran
galdera hau egin genion geure buruari: guk non sartu nahi dugu? Eta hor
eztabaida bat izan genuen. Etiketetatik ihes egin nahi genuen, horregatik hartu
genuen "positive impact travel" izena, turismoak lurraldean izan
dezakeen eragin positiboa azpimarratzeko. Izan ere, badakigu turismo horretatik
kanpo bidaiatzen duena ez dela arduragabe hutsa. Hala ere, oso zorrotzak gara
zein esperientzia edo ostaturekin lan egin nahi dugun aukeratzeko orduan eta gure
irizpideak bat datoz turismo iraunkorrak defendatzen duenarekin. Funtsean hiru
esfera lantzen ditugu: eragin positiboa ekonomian, ingurumenean eta kulturan. Arlo
ekonomikoan, gure helburua da tokiko ekintzaileek berek kudeatzea negozioa, irabazi
gehienak berentzat izan daitezen, nahiz eta badakigun hori ez dela normalean
hala izaten. Baita ere nahi dugu turismoak tokiko garapena kontuan har dezala;
produktuak ingurukoak izango dira, garraioa ere bai... Ingurumenari dagokionean,
proposamen iraunkorrak aukeratzen ditugu eta kulturaren alorrean, berriz,
tokiko kultura kontserbatzen eta bisitarien nahiz tokikoen arteko trukea
sustatzen dutenak.
Zuen ustez nolako balio erantsia ematen du aukera horrek
bidaiariaren ohiko turismoarekin alderatuta?
María: Uste dut
gehienbat masetatik ihes egiten duela; biek eman dezakete zerbait, baina
bigarren aukera ezagututa bien arteko aldea ikus daiteke. Brasilen bizi
ginenean etxekoak etorri zitzaizkidan bisitan eta Amazonan izan ginen. Resort batek
eskaintzen duen ibilbide tipikoa egin beharrean, tokiko komunitate bat topatu
genuen; kanoaz etorri ziren gure bila eta bost egun igaro genituen haiekin,
beren txaboletan, arrantzan... Familiak hori nola aurkitu genuen galdetzen
zidan. Askoz ere aukera aberasgarri eta errealagoa da. Hori izango litzateke
bidaiariaren plusa. Eta gainera bidaiariak jakingo luke bide batez
komunitateari laguntzen ari dela, bertakoak garatu daitezen, ingurumenaren eta
ondare kulturalaren balioa mantendu dezaten; hori da trukean jasotzen dena.
Gerardo
Amunarriz: kontua da, eskumuturrekoarekin batetik bestera zabiltzanean ez
dakizula benetan non zabiltzan, izan ere gauza bera ematen dizute Kanariar Irletan,
Kariben edo Indikoan; beste modu batera bidaiatuz gero, tokian tokikoa
partekatu daiteke, bertako baloreak, kultura eta bizimodua ezagutu.
"Zenbat eta
gehiago bidaiatu, esperientzia desberdinagoak bilatzen ditugu, ez bakarrik
deskonektatzea"
Nolako zerbitzuak eskainiko ditu Vívelo Travel agentziak?
Horrelako alternatibak hedatzeko plataforma bat izango da?
María: Gure lana
dela eta, asko bidaiatu dugu biok
eta harremanetan egon gara garapenerako fundazioekin. Tokiko turismo ekimen asko
ezagutu ditugu, nahiz eta ez duten arrakastarik lortu ez dituztelako ezagutzen Europako
merkatuan. Pentsatzen hasi ginen zer egin genezakeen horiek ezagutzera emateko
eta komunitate horiek turismoaren onurei esker bizi daitezen, eta Interneten
aurkitu genuen konponbidea, horixe baita pertsonak elkarrekin konektatzeko modu
errazena.
Gerardo: Ikusi
genuen balio erantsia eman genezakeela erakusleiho birtual bat eskainiz, hau
da, plataforma bat merkatura atera zitezen. Orain zulo ikaragarria dago
bidaiarien eta beren artean; ezin dute haienganaino iritsi, oso zaila da
motxilarekin eta abentura bila ez badabiltza. Potentziala oso handia da, mota
honetako turismoa asko ari delako igotzen. Gure helburua da tresna bat eskaintzea
beste batzuek beren burua sal dezaten segurtasuna ematen duen marka baten pean,
eta hala, gure lana da ziurtatzea jendartean zabaltzen ditugun ekimen horiek
hainbat baldintza betetzen dituztela eta bermatzea transakzio guztiek ongi
funtzionatzen dutela.
Turismo honek dena barne hartzen duen pakete bat
erreserbatzea baino segurtasun gutxiago ematen du...
María: Jakina,
publizitate faltaz gain, turismo mota honek daukan handicap handienetako bat da
ezin duela erraztasunik eskaini erreserbak edo ordainketak online egiteko. Ikusi
dugu jende asko ez dela ausartzen Peru bezalako herrialde batera joaten (Afrika
aipatu ere ez), baldin ez badauka paper bat ostatua erreserbatuta daukala
adierazten duena; horrek lasaitasuna ematen die, badakite gela bat daukatela
berentzat. Hedapena emateaz gain, beraz, tresnak eskaini nahi ditugu erreserbak
eta ordainketak egiteko eta geuk egingo ditugu bitartekari lanak. Baina ez gara
agentzia bat izango, horixe baita hain zuzen beste arazo bat; ekintzaile horiek
handizkari batengana hurbildu direnean %100 kargatu izan die. Imajinatu
Amazonan galdutako txabola bateko gelak 20 euro balio dituela; komisioa erantsiz
gero 40 euro dira, eta hainbeste balio ez duenez, saltzeko aukera guztiak
itotzen dira. Gutxieneko komisioa kobratuko genuke, geure burua mantentzeko
adina besterik ez, ez baitugu kargatu nahi ez hornitzailea (oso txiroa delako)
ez eta bidaiaria (prezio altuegirik ordaindu ez dezan).
Nola jartzen zarete harremanetan tokiko ekintzaileekin?
María: Baobab erakundeko Javier eta Anderrek
Banesto Fundazioarekin lan egin zuten Afrikako ekintzaileak identifikatzen, eta
dagoeneko nahikoa sare handia osatu dute, emakumeekin batez ere. Eurak ibili
dira herrialdez herrialde gure irizpideekin bat zetozen ekimenak iragazten. Beste
sare batzuekin harremanetan jartzen hasi ginen, bagenekielako existitzen
zirela, nagusiki Latinoamerikan. Horra hor, esaterako, landa turismoaren arloko REDTURS sarea, zeinak Latinoamerikako herrialde guztietako federazioak barne hartzen baititu, eta federazio horiek
aldi berean eskualde bakoitzeko tokiko ekintzaileekin kolaboratzen dute.
Gerardo: Erronkak
bi alderdi dauzka: batetik, kanporanzko merkataritza sustatzea, gu
bidaiariarekin alegia eta, bestetik, Interneten ongi funtzionatuko duten
produktu merkaturagarriak egitea. Asteburuetako opariena adibide on bat da,
edozein tokitan eros ditzakezu eta horrela hotel batean gau bat igarotzea opari
bihurtzen da. Uste dut erronka hori hemen gainditu behar dugula, eta jomugan
berriz GKEek lagundu behar digute. Horrek asko errazten digu bidea, tokian
bertan sortzen diren arazoak konpondu ditzakeen bazkide bat daukagulako.
Noiz hasiko zarete zerbitzu horiek eskaintzen?
María: Blog bat
daukagu duela urtebete baino gehiagotik martxan dagoena, ideia partekatu nahi
baikenuen sortu zen une beretik, hots, produktua oso garatuta eduki baino
lehenagotik eta horrela denon artean eraiki ahal izan dugu: hornitzaileak,
erabiltzaileak, interesatuak...
Gerardo: Aldi
berean, proiektu pilotu bat garatzen ari gara. Oztopo nagusia finantzaketa da,
horixe falta zaigu proiektu pilotutik zerbait handiagora jauzi egiteko, eta
hainbat inbertsiogilerekin harremanetan jartzen ari gara. Penintsulan landa
turismoaren sare bat egin nahi duten hainbat pertsona hurbildu zaizkigu;
ekimenek ez dute zertan izan garatzen ari diren herrialdeetakoak soilik,
baldintza bakarra da gure irizpideak betetzea.
María: Proiektu
pilotua uda honetan abiarazi nahi genuen, baina gertatu ohi den bezala, hainbat
eragozpen izan ditugu eta xehetasun batzuk falta zaizkigu. Berehala jarri nahi
dugu martxan ofizialki, hilabete barru pilotua prest egongo da eta ikusten
dugunean nola funtzionatzen duen merkatuan, enpresa bat sortuko dugu bideragarria eta egingarria bada. Urte
amaiera aldera izatea espero dugu.